Skip to content

De dag van de uitvaart sluiten families vaak gezamenlijk af met een etentje. Even een rustpunt na de hectische en emotionele dag met elkaar. De spanning wordt gebroken en iedereen die het zelf heeft meegemaakt, weet dat deze etentjes vaak best gezellig zijn zo met elkaar. Iedereen is doodmoe aan het einde van de dag, dus slapen lukt vaak wel.

En dan breekt de dag na de uitvaart aan. Ik waarschuw families hier altijd voor. Tijdens de periode tussen het overlijden en de uitvaart is er volop belangstelling van familie, vrienden en andere belangstellenden. Deze steun is ook heel belangrijk. Iedereen is er voor je, ook op de dag van de uitvaart. De dag erna gaat voor iedereen het leven eigenlijk weer verder, de uitvaart is geweest en voor de belangstellenden is dit de afsluiting. Maar niet voor de directe familie. Dan begint het pas, de afleiding en de roes van alles regelen is weg. En vaak staat er ook niemand de dag na de uitvaart voor de deur, ze willen de familie met rust laten. En dat is goed, maar ook confronterend. Na zo’n intense week is het de eerste dag zoeken: wat ga ik doen, ga ik wat doen? Je bent dagenlang met het hele gezin geweest en die dag gaat iedereen weer zijn eigen weg. Er is een gevoel van grote leegte. Het verschil met de drukke dag ervoor kan niet tegenstrijdiger zijn. Maar het kan niet anders, er moet invulling worden gegeven aan het “nieuwe” leven, die zonder degene die is overleden.

Als ik na een aantal weken terug kom bij de familie en vraag hoe het met ze gaat, is het antwoord vaak: het is stil. Natuurlijk is het stil in huis, er mist iemand. Maar vaak wordt ook het contact met anderen gemist. Soms zijn ze ook wat verdoofd. Er waren zoveel mensen en nu hoor ik niets meer. Ik probeer dan uit te leggen, dat voor iedereen buiten het gezin het leven weer doorgaat, zij ervaren het verlies niet dagelijks en pakken hun bezigheden weer op. Ze beseffen vaak niet het gat waarin de naaste familie valt en hoe voelbaar het gemis elke dag weer is. Sommigen vinden het ook moeilijk om weer contact met de rouwende familie op te nemen, mijden het liever.

Daarom sluit ik een plechtigheid eigenlijk altijd af met de oproep om ook na de dag van de uitvaart contact te houden met de familie: ik zeg dan letterlijk: ze kunnen ook na vandaag uw steun goed gebruiken!


Heeft u een vraag?

Over afscheid – een doodgewoon magazine

Sinds ik in dit prachtige vak ben gestart merk ik dat ik veel behoefte heb om te vertellen over mijn werk en over alles wat er mogelijk is. 

Sinds anderhalve jaar heb ik mijn eigen column in de plaatselijke krant en vertel ik elke week over wat mij bezig houdt, maar probeer ik vooral ook informatief te zijn. Want als gewone burger heb je eigenlijk (gelukkig) geen idee wat er tegenwoordig allemaal kan bij een afscheid. 

Met dit magazine wil ik het taboe rond de dood en afscheid doorbreken. Door op een laagdrempelige manier de lezers kennis te laten maken met wat er allemaal mogelijk is. Dit doe ik samen met de collega’s uit het vak, in dit doodgewone magazine vertellen we ons verhaal.

Deel dit blog op Social Media

Facebook
WhatsApp
LinkedIn
Email

Marion Horvers
de mens achter De Uitvaartwens

Elke uitvaart is anders. Soms een grote uitdaging en soms helder en concreet. Mijn doel is om met de nabestaanden, voor alle dierbaren een persoonlijke uitvaart te organiseren. Het gaat over degene die er niet meer is. Ieder mens is uniek, dus iedere uitvaart ook. En voor ieder budget is er een mooie, persoonlijke en unieke uitvaart te organiseren.

 

Werken in de uitvaart is mijn passie en is hetgeen waar mijn hart van gaat stralen wanneer ik zie dat mensen precies de uitvaart krijgen die zij voor ogen hadden. De uitvaart van mijn schoonmoeder was voor mij het begin van dit mooie vak. De uitvaartverzorgster stond ons bij op zo een warme en fijne manier dat voor mij duidelijk werd dat dit was wat ik ook wilde doen.

“Ik organiseer de laatste reis waar je geen annuleringsverzekering voor kan afsluiten.”